Mijn vel.

Neem maar een kopje koffie bij de hand. Na de lange grauwe januari-maand (ook gekend als: “de blok”) is het weer tijd om eventjes te ontspannen. Eventjes maar, want op 20 februari wordt de voorlopige versie van mijn bachelorproef al verwacht. De eerste resultaten van de examens druppelen binnen (maar de grand finale wordt verwacht op 16 februari) en deze periode geeft ook eens tijd om na te denken.

Over mijn blog. Het is niet gemakkelijk om altijd maar weer inspiratie te vinden. Ik weet niet hoe jullie het doen, maar sommigen onder jullie schrijven de mooiste blogberichten. Vinden de juiste woorden die perfect passen in de juiste zin, die nét dat vertelt wat er op dat moment verteld moet worden. En dat lukt hier niet echt. Ik ben niet iemand die kan blijven nadenken over de woorden op een plaats, ik wil gewoon er iets vrij uitschrijven. Misschien houdt mij dat ook een beetje tegen te bloggen. Verder is er natuurlijk het feit dat ik mijn blog niet echt uniek vind en ook steeds meer bang word dat het niets meer dan een reclamepraatje is. Ik ben aan het kijken hoe ik dat kan veranderen en ben ook al een hele hoop selectiever geworden in samenwerkingen aannemen (voor zover ze komen natuurlijk). Ik probeer echt te letten of ik enthousiast ben over een merk / product waar ik sowieso enthousiast over wordt, in plaats van een samenwerking aan zou nemen omdat het een samenwerking is. Ik doe echt nog beter mijn best om dicht bij mijzelf te blijven en dat blijft soms nog een moeilijke oefening, want let’s face it: studentenbudgetten zijn niet altijd ruim, zeker niet als je net een nieuwe laptop hebt moeten kopen … (stom ongeluk, rip computer)

Over mijn school. Op school ben ik nooit echt een goede student geweest. Een ongeluk of twee (dubbel-jaar met andere woorden) later studeerde ik wel met redelijk goede punten af maar wat betekent het middelbaar? Anyway, sinds het “hoger” heb ik het vaak moeilijk met dat ik niet zo veel kan als ik graag zo willen (misschien doe ik ook te weinig, maar te veel druk opleggen mag ik ook niet vanwege stressgevoeligheid). Ook al zit ik mooi op traject, toch is het elk jaar met een derde examenperiode en niet echt geweldige punten. Ik weet ook niet hoe de punten gaan zijn, maar ik denk niet dat ik meer dan een 12 voor een vak moet verwachten, en dat frustreert wel een beetje, dat het gewoon niet aan het lukken is zoals ik wil. Volgend semester hoop ik eens er echt voor te gaan en misschien zijn er dan veel betere punten. Ik moet verder ook leren met niet zo snel tevreden te zijn en time management. Werkpuntjes, for sure.

Over later. Maar wat na later? Wat zelfs na dit jaar? Ik wil zò graag op Erasmus, en dan liefst naar Berlijn maar mijn talenkennis van het Duits is ongeveer nul. Verder begin ik weer steeds achteruit te kruipen, maar dan herinner ik dat een Erasmus aanvraag doen staat op mijn 25 before 26 lijstje en ik niet mag blijven in mijn veilige bubbel. Hier speelt het dan ook weer een rol dat ik zò bang ben om weer te falen, wat als het gewoon niet lukt in het buitenland? En wat wil ik dan na mijn studie? Ga ik nog een manama volgen? Probeer ik werk te zoeken? Verder denk ik ook al na over kinderen krijgen, want eenmaal de 25 gepasseerd, zie je héél erg veel mensen voor kinderen gaan. Samenwonen, trouwen, … huisje boompje beestje. En daar ben ik lang nog niet? Is dat erg? Ba neen, maar ik denk wel dat het allemaal redelijk snel gaat “moeten” gaan eens ik dat diploma heb.

Over nu. En nu ben ik alweer 25 going 26. Dat verontrust mij ook wel een beetje, nog steeds aan het studeren, nog geen zotte plannen voor de toekomst, nog steeds over alles aan het nadenken. Volgens mij denk ik te veel en leef ik te weinig, maar ik wil ook trots kunnen zijn op alles wat ik neerzet en dat gevoel krijg ik nooit. Ik ben te bang om iets te proberen en dat het mislukt. Als ik iets doe wil ik het goed doen, of niet doen. Ik hou mijzelf te veel tegen. Tegelijkertijd vind ik het ook enorm goed wat ik allemaal heb mogen doen: met mijn blog, mijn studie (ondanks dat leerkrachten soms zeiden dat ik er nooit ging geraken of eigenlijk nog steeds vrij schamper over doen), mijn relatie, mijn vriendenkring, … . Soms ben ik ook enorm blij dat ik ik ben en dat het gras voor één keertje niet groener staat aan de andere kant van het hek.

Over eten. De kilo’s vliegen er nog niet af, integendeel, in de blok ben ik er weer een beetje bijgekomen. Op mijn eten letten lukt voor een tijdje en dan gaat het gewoon niet meer. En als ik kijk naar stomme programma’s zoals Temptation island of are you the one, (of whatever) dan zie ik al die mooie lijven en dan haat ik het dat ik gewoon niet met mate kan eten. Dat het gewoon weer iets is dat niet lukt, dat ik ook niet altijd tijd voor vind om gezonde en vaatwas-intensieve dingen te maken. Ik hoop gewoon dat ik tegen het eind van het jaar een paar kilo kwijt ben en dat dan kan voortzetten naar de volgende jaren. We blijven hopen. (en rust, dat moest er gelijk eens uit.)

Hoe gaat het met jullie nog? :)

(ps: deze foto’s kwamen van creative market: ze zaten bij free goods of the week, altijd het bekijken waard ;) ).

7 thoughts on “Mijn vel.

  1. Ach, ik ben ook 25 en weet nog altijd niet wat ik aan het doen ben of wat ik wil worden als ik groot ben. Ik vind het al bewonderenswaardig dat je na je eerste studie nog opnieuw begonnen bent aan rechten! Ik zou echt geen tweede studie maar aangekund hebben! Veel succes met de beslissingen die je nog gaat nemen (Erasmus in Berlijn klinkt zo slecht nog niet ;) )

  2. Probeer jezelf niet te veel druk op te leggen, want dat helpt je niet per se vooruit. Jezelf uitdagen is goed, perfect willen zijn is dat niet. En ik zou ook zeggen: tijd genoeg nog voor alles! Behalve voor die Erasmusaanvraag dan misschien …

  3. *virtual hug* <3 Ik duim voor jouw punten deze week. Je mag hartstikke trots zijn op die 12'en van je, hoeveel mensen geraken niet eens verder dan het eerste semester van het eerste jaar :p Zelf heb ik ook superlang getwijfeld over Erasmus, maar uiteindelijk heb ik toch besloten dat het niet bij mij past en dat is ook oké. Ik wil niet gaan omdat het een soort 'moetje' is of uit angst dat ik zonder erasmuservaring op mijn cv niet aan het werk geraak (letterlijke woorden van mijn klasgenoten). Wat het bloggen betreft: ik kijk eigenlijk altijd een beetje op tegen jouw bloggingskills, jij hebt zo'n unieke stijl qua schrijven en foto's! Als ik een artikel van jou zie verschijnen op bloglovin' denk ik altijd meteen: da's ons Ineske sé. Altijd prachtig bewerkte foto's en originele artikelen bij jou. Zo zie je maar… Hoe moeilijk het ook is, wees eens wat minder streng voor jezelf <3
    Also: die pannenkoeken *kwijl*

  4. Ik denk dat je er te veel over nadenkt :) Dat deed ik vorig jaar ook. En soms nog hoor. Dan krijg ik weer een mental breakdown en moet vriendlief er voor zorgen dat ik niet verdrink in de douche. Haha. Ben ook alweer richting de 26 aan het gaan en ik weet eigenlijk ook nog altijd niet hoe het nu precies moet. Ik doe maar wat. Maar ik heb er ondertussen maar mee proberen leven want het kost heel veel energie. Altijd dat zorgen maken. En stressen.
    Op de hogeschool had ik ook alleen maar twaalven (of minder, maar nooit gebuisd). Ik deed net voldoende. En nu denk ik soms (ook over ‘t middelbaar) dat ik echt gemakkelijk meer punten had kunnen halen. Maar ja, ook snel tevreden en ik kan daar nu toch niets meer aan veranderen. Ik heb gemerkt dat het ook niet veel uitmaakt eigenlijk in je leven hoeveel punten je haalde. Gewoon goed is goed genoeg :) Of ja, zo denk ik er over.
    Ik zou je veel succes wensen, maar eigenlijk wens ik je vooral heel veel plezier in alles wat er komt. Erasmus is echt een belevenis (heb ik van horen zeggen ;) ). En ja, ik kan het wel zeggen, maar jij moet het doen natuurlijk. Probeer toch wat te genieten van hoe het nu is! Gewoon dag per dag.

  5. Zo herkenbaar Ines! Het is vreemd hoe je soms een bepaalde toekomst voor ogen hebt en hoe snel het allemaal kan veranderen. Ik denk dat je goed beseft waar je staat in je leven en je zegt het ook zelf: je moet wat meer in het nu leven en minder denken over de toekomst. Geloof me vrij: volg niet de maatschappij en stress niet over het trouwen, huisje, tuintje-gevoel. Alles kan ook in een oogwenk veranderen. Had je me iets meer dan een jaar geleden verteld dat ik zou getrouwd zijn en aan de andere kant van de wereld zou wonen: ik had je gek verklaard!

    In ieder geval weet ik wel dat ik mezelf gevonden heb toen ik enkele jaren geleden als au pair naar Australië trok. Erasmus wou ik ook altijd doen, maar dan zat er niet in wegens financiële redenen en het feit dat ik gewoonweg niet goed genoeg was. Uiteindelijk heb ik toch nog op een andere manier mijn droombestemming kunnen bereiken, dus je ziet: zelfs als een Erasmus niet lukt: op één of andere manier kan je leven in het buitenland wel regelen.

    Een tip voor het Duits: al gehoord van de app Duolingo? Je kan vanuit het Nederlands geen Duits leren, maar wel vanuit het Engels. Dus als je Engels ok is, is dit goed te doen om gewoon dagelijks enkele minuutjes te oefenen. Om mijn Duits te onderhouden keek ik in België ook vaak op Vitaya naar Sturm der Liebe. Een beetje een melige telenovelle, maar het hielp wel! En hoewel het zo goed als dagelijks op tv is, mis je niet veel als je enkele dagen niet kijkt (dit soort tv-series zijn namelijk goed voorspelbaar.) Eens je bovendien in Duitsland gedropt wordt en niet anders kan dan Duits spreken ben je er zo mee weg! Berlijn is bovendien een wereldstad, dus met Engels kan je daar ook alvast uit de voeten ;)

    Wat je blog betreft: je bent goed bezig meid! Ik ervaar een blog meer en meer als een groeiproces en het is logisch dat er af en toe wat verandering komt bij kijken. Logisch ook dat er af en toe aan wat ‘soul searching’ moet gedaan worden. Ik ben nu bijna een jaar intensiever met mijn blog bezig en ik begin nu eindelijk de resultaten te zien. Even twijfelde ik of het de moeite wel was en had ik moeite om er mijn plezier in te vinden. Plots kreeg ik echter het ene verzoek en het ene complimentje na het andere. Een soort schop onder mijn kont om niet op te geven en door te gaan. Ik geloof echt dat het vooral belangrijk is om in de eerste plaats voor jezelf te schrijven. Om met plezier te schrijven. Als dat er niet meer is: dan moet je jezelf afvragen of het nog wel de moeite is.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

http://insins.me/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/OMG.png 
http://insins.me/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/angry.png 
http://insins.me/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/bigsmile.png 
http://insins.me/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/cry.png 
http://insins.me/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/littlesmile.png 
http://insins.me/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/love.png 
http://insins.me/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/sad.png 
more...